logo

ژورنال افغانستان

Journal"Afghanistan"

کاروان صلح به مقصد خواهد رسید؟

همرسانی: 1

در پایان نشست تاشکند برای صلح افغانستان، شرکت کنندگان با صدور اعلامیه ای ۲۵ ماده ای تأکید کردند که «پشتیبانی قوی مان را از پیشنهاد حکومت وحدت ملی برای آغاز گفتگوهای مستقیم و بی پیش شرط با طالبان و به هدف رسیدن به توافق منطقی صلح که از سوی جامعۀ جهانی نیز پشتیبانی می‌شود اعلام می کنیم و طالبان را فرامی خوانیم که این پیشنهاد را بپذیرند»

 آنها همچنین تأکید کردند که یک تواق سیاسی با طالبان، بهترین راه برای پایان دادن به خشونت در افغانستان است و نیاز است که میان حکومت افغانستان و عناصر مصالحه پذیر طالبان گفتگو شود.

 شرکت‌کنندگان  طالبان را به مذاکره فراخواندند و تاکید کردند که طالبان باید مسؤولیت شان را برای آوردن صلح و ثبات به افغانستان درک کنند.

 آنها حکومت افغانستان و طالبان را به رفتن به سوی یک توافق سیاسی تشویق کردند.

 مذاکره با طالبان، خواسته‌ ای است که در طی یک ‌ونیم دهه از سوی مقامات حکومتی مطرح شده است.

 از بدو سقوط طالبان و شکل ‌گیری اولین دولت منتخب تا کنون راه‌ های بسیاری برای واداشتن طالبان به گفتگو و دست کشیدن این گروه از جنگ پیموده شده، اما تمامی این تلاش‌ها به هیچ نتیجه‌ ای منجر نشده است.

 طالبان علی ‌رغم رویکرد مداراجویانه‌ مقامات کابل لحظه‌ ای دست از جنگ نکشیده‌اند. این گروه به صورت پیوسته به غیرنظامیان و مأموران امنیتی و دولتی حمله کرده‌اند.

 آخرین گزارش یوناما از سال گذشته نشان می‌دهد که بیش از ده‌هزار تن در جریان این سال کشته و زخمی شده‌اند.

 خون‌ریزی‌ بی‌پایان طالبان سبب شده است که رئیس جمهور غنی حداقل دوباره در جریان دو سال گذشته زبان به تهدید طالبان بگشاید.

 این جمله‌ او که «صلح را در میدان جنگ جستجو می‌کنیم» به موجی از خوش ‌بینی در مورد تغییر رویکرد دولت در برابر طالبان دامن زد. با این حال، پس از آن رئیس غنی طرح گفتگوی بدون پیش ‌شرط را با طالبان پیش کشید و در مصاحبه‌ ای نیز تأکید کرد که آخرین هدف ‌اش صلح با طالبان است.

 دیروز در نشست تاشکند نیز رییس‌جمهور غنی خواست‌ها و طرح‌های پیشین‌اش را دوباره مورد تأکید قرار داد.

 او به اهمیت ثبات و توسعه‌ی اقتصادی در منطقه اشاره کرد و باری دیگر از طالبان خواست که به گفت‌وگوی صلح با حکومت تن در دهند.

 فدریکا موگرینی طرح حکومت برای مصالحه با طالبان را «فرصت طلایی» عنوان کرد و دولت ازبکستان نیز اعلان کرد که این کشور آماده‌ میزبانی هرنوع گفتگوی صلح میان حکومت افغانستان و طالبان است.

 حکومت تاکنون به خوبی توانسته است که حمایت‌های بین‌المللی را برای طرح صلح خود با طالبان به دست آورد، اما آن‌چه که تاهنوز پاسخی نیافته، این پرسش است که آیا این تلاش‌ها نتیجه‌ امیدبخشی به دنبال دارد؟

 به بیان دیگر آیا طالبان در وضعیتی که بسیاری از کشورهای منطقه و حامیان جهانی افغانستان این گروه را به مصالحه تشویق می‌کنند، پاسخ مثبتی به این خواست‌ها خواهد داد؟

 جنگ هفده‌ ساله‌ طالبان با نیروهای ناتو و دولت افغانستان هزاران قربانی به همراه داشته است. به صورت میانگین سالانه ۵هزار شهروند غیر نظامی در نتیجه‌ نبردها میان دو طرف و عمدتاً از سوی طالبان هدف قرار می‌گیرند و جان می‌بازند.

 بخش وسیعی از قلمرو کشور غرق در ناامنی است. این وضعیت نتایج ویرانگی خاصه برای حکومت داشته است. برای نمونه می‌توان به چالش انتخابات پیش روی پارلمانی اشاره کرد.

 بزرگترین چالش در برابر این انتخابات، تأمین امنیت حوزه‌های رای  است. در سال گذشته یک ‌هزار مکتب در سراسر کشور به دلیل تهدید طالبان بسته شدند. هزاران کودک از آموزش بازماندند. ادامه‌ این وضعیت برای گروهی که اقبال خود را در ضعف دولت مرکزی می‌جوید، امیدبخش است.

 تاکنون دولت و حامیان بین ‌المللی‌اش صرفا با ارائه‌ پاداش به طالبان سعی کرده‌اند که این گروه را وادار به مذاکره کنند.

 تلاش برای تحت فشار گذاشتن پاکستان در این مورد یک استثنا به حساب می‌آید.

 فراتر از آن اما رویکرد دولت همواره مداراجویانه و دلسوزانه بوده است. افزون بر آن، دولت نتوانسته است که پایه‌هایش را مستحکم سازد.

 فساد در نهادهای امنیتی و ابهام در سیاست رسمی حکومت در این مورد سبب شده که هیچ فشار محسوسی که بتواند طالبان را از ادامه‌ نبرد ناامید کند، پدید نیاید.

 از این رو، با وصف آنکه سیاست خارجی افغانستان برای جلب حمایت کشورهای جهان از روند صلح حکومت وحدت ملی ستودنی است، اما کافی نیست.

 حکومت باید روشن کند که با یک گروه برانداز و تروریستی در حال نبرد است یا آنگه که رئیس جمهور غنی گفت، با یک گروه مخالف سیاسی دولت؟

 به نظر می ‌رسد افزون بر آنکه حکومت سعی می ‌کند از طریق ابتکار عمل در سیاست خارجی طالبان را تشویق به مذاکره کند، در عمل باید بنیادهای حکومت را مستحکم سازد و اعتماد شهروندان جلب کند، بدون اعتماد مردم کشور کاروان صلح به جایی نمی رسد.

 اعتماد مردم تا زمانی تکیه‌ گاه حکومت نخواهد شد که حکومت دست از مبهم گویی و تناقض در مواجهه با طالبان بردارد و تمامی امکان‌ هایش را برای سرکوب طالبان و مجازات آن‌ ها به کار نبندد.


زمان انتشار
29.03.2018
11:50

چاپ این صفحه

همرسانی: 1
نظرات نظر خود را منتشر کنید
اضافه کردن نظر
اضافه کردن نظر